boekhandel over het water logo

De inspirerende boekhandel in Amsterdam-Noord

Blog

19 februari 2020

Recepten voor levenslust

midnight chicken risbridger

Ik weet niet of het verantwoord is om een kookboek tot boek van de week te kronen als je er nog nooit uit gekookt hebt, maar het boek van de week is toch Midnight chicken van Ella Risbridger.

Zo eindigt het recept van ‘kipcurry voor beginners’:

‘Open een fles wijn, verzamel je vrienden. Ga op de bank zitten en wordt steeds vrolijker, warmer en zatter. Zing.

Haal een uur later , als de kip van het bot valt, het deksel van de pan en laat de curry inkoken tot hij dik is.

Serveer hem met rijst en naanbroord. Geef iedereen een kom kipcurry. Geef iedereen een lepel. Ga zitten. Eet. Eet. Eet.’

Het zal fervente kookboeklezers niet verbazen dat Ella Risbridger vaak Nigella Lawson noemt als inspiratiebron. Ze heeft dezelfde liefde voor de geneeskrachtige werking van eten en koken. Ze schrijft misschien nog iets gloedvoller. De druk is ook hoger. Risbridger vindt zichzelf op een dag terug op de vloer van de keuken. Ze wil nooit meer opstaan. Nadat haar vriend haar heeft overgehaald samen kip te braden, de midnight chicken uit de titel, besluit ze zich in leven te houden door te koken en te eten. Een fijn uitgangspunt te midden van de hardloop- en mindfulneshype!

Ik krijg niet alleen honger van het lezen in Midnight Chicken, maar ook een enorme hoeveelheid levenslust. Dat komt niet in de laatste plaats door de robuste, kleurrijke tekeningen van Elisa Cunningham.

Vanwege die levenslust kan Midnight Chicken best boek van de week zijn zonder dat ik eruit gekookt heb. Dat koken gaat ook nog gebeuren!

(En shout-out naar de vertaler, Mariëlle Steinpatz, omdat de gretigheid van Risbridgers stijl zo goed in het Nederlands is overgekomen!)

midnight chicken risbridger

midnight chicken risbridger

06 februari 2020

Het Gornick-effect

een vrouw apart en de stad vivian gornick

De laatste tijd lees ik de beste boeken op aanraden van klanten. Zij vertellen me vaak waarom ze een boek goed vonden op een manier die de verkooppraatjes van vertegenwoordigers en de teksten op flappen overstijgt, aanprijzingen die kennelijk het kaf van het koren scheiden.

Eén van hen leende me voor de Kerstvakantie van 2018 Verstrengeld van Vivian Gornick. Ik las het met zeer veel plezier. Gornick doet in Verstrengeld verslag van wandelingen met haar moeder door New York. De wandelingen roepen jeugdherinneringen op aan de lange periode dat haar moeder voornamelijk op de bank lag, treurend om haar overleden man. De andere vrouwen in het appertementengebouw in een mindere wijk van New York zijn ook overwegend alleenstaand met kinderen. Gornick zet hier haar eigen liefdesleven tegen af: nooit getrouwd, geen kinderen altijd affaires.

Haar fragmentarische stukken tekenen een beeld van de Joodse gemeenschap in New York tussen de jaren ‘30 en ‘50 en daarna van de intellectuele, altijd sappelende kringen vanaf de jaren ’60. Het doet je verlangen naar een tijdmachine om jezelf in die tijden en sferen te kunnen onderdompelen.

Ik vond het een mooi boek, een goed boek, al kon ik niet precies zeggen waarom. Toen las ik De onsterfelijken van Chloe Benjamin. Het begin van het boek speelt zich in hetzelfde milieu af, in dezelfde stad als Verstrengeld. Ik hield niet op te denken: Maar Gornick beschreef dit zoveel beter…, maar Gornick deed dit zoveel subtieler…, maar na Gornick heb je alles gelezen wat je hierover moet weten…

Onlangs verscheen Een vrouw apart in de stad van Gornick.* Ik heb het net uit. Ik vond het nog beter dan Verstrengeld. Het stramien is hetzelfde: wandelingen door New York leidden tot overpeinzingen over het leven, maar doordat het niet alleen over het moeder en haar mannen gaat, is het wijzer, slimmer, grappiger, memorabeler. Ik wilde haast elke zin onderstrepen om te onthouden.

Een boek om te koesteren zo goed. Maar hóe goed viel me pas op toen ik daarna de nieuwe Jenny Offill ging lezen. Jenny Offill is een van mijn favoriete schrijvers. Haar Dept. of Speculation het mooiste boek over je zelf combineren met het moederschap dat ik ooit gelezen heb. Er staan passages in mijn geheugen gegrift.

Nu verscheen Weersverwachting. Een vergelijkbaar boek: fragmentarische verhaalelementen die zich aaneenrijgen tot een mijmering over het leven: werk, ambitie, kinderen, de Anderen, de liefde… Echt goed.

Toch denk ik steeds: Maar Gornick doet dit beter…, Maar Gornick heeft hier alles al over gezegd wat er over gezegd moet worden…, Maar Gornick…
Ik noem dit nu ‘Het Gornick-effect’.

Logisch dus dat Een vrouw apart en de stad Boek van de week is, deze week. En Weersverwachting leg ik even weg tot het Gornick-effect een beetje is weggeëbt.

 

*Ik probeerde eruit voor te lezen op facebook toen onze vaste voorlezer Aby ziek was. Helaas lukte dat niet. Het resultaat kun je toch zien. Hier of hier.

24 januari 2020

Boek van eigen bodem: Kwetsbare mensen, kwetsbare groenten

kwetsbare mensen, kwetsbare groenten

Ken je de schooltuinen aan de Heggerankweg? Toen ik nog met mijn peuter door de buurt wandelde gingen we er wel eens kijken. We belandden eens in de winter naast een klein vijvertje waar, zo zagen we, kikkertjes of padjes aan het overwinteren waren. Hoe langer we op het bankje zaten, hoe meer we er zagen bewegen.

Een aantal jaar later had de peuter van toen een tuintje met een eigen naambordje en tassen vol groenten voor ons elke week.

Bij de schooltuinen ligt ook de groentetuin van het Leger des Heils. Daar werken mensen die tussen wal en schip zijn geraakt, onder leiding van Henk Blokhuis. Blokhuis schreef een boek over zijn methode, zijn cliënten en het werken op de tuin: Kwetsbare mensen, kwetsbare groenten.

Kwetsbare mensen, kwetsbare groenten vertelt in overzichtelijke hoofdstukken en down to earth-taal hoe Blokhuis zijn mensen benadert, het werk benadert en via de tuin de mensen een nieuw perspectief biedt. Het ene praktijkvoorbeeld volgt het andere,  verhalen over mensen die door een zorgvuldige benadering tot bloei komen. En net als de plantenwereld is ook de mensenwereld eindeloos gevarieerd. Wat ‘tot bloei komen’ inhoudt, is voor iedere cliënt anders. Blokhuis en zijn team kijken daarom goed en benaderen elke persoon op de manier die voor hen het beste is.

Dit klinkt allemaal keurig en stichtelijk en als een fijne recensie voor in een degelijk blaadje. Dat doet het boek onrecht, want ik werd langzaam verliefd op dit boek. Al na een paar bladzijden wilde ik me eigenlijk onder de vleugels van 50/50 green, zoals het project eigenlijk heet, scharen. Niet omdat ik een kwestbaar mens ben, maar omdat ik wou dat we allemaal wat meer op deze manier naar de wereld keken: met aandacht, met oog voor wat een individu nodig heeft of kan, met acceptatie van beperkingen en met kleine stappen altijd voorwaarts.

Boeken vol worden erover geschreven: over het accepteren van het leven zoals het is, over leren omgaan met ongeluk, over falen, over empathie en compassie. Mooie theorieën, serieuze woorden, maar het doen, de praktijk: daarvoor leze men Kwetsbare mensen, kwetsbare groenten.