boekhandel over het water logo

De inspirerende boekhandel in Amsterdam-Noord

Blog

14 november 2015

De magische stad Istanboel levert prachtige boeken op

Opeens stroomden de aantrekkelijke boeken over Istanboel de winkel binnen. Floor nam ze onder de loupe:

‘Een man met een doorleefde frons op zijn voorhoofd staat middenin een berg damesslipjes. Hij houdt een roze gevalletje in zijn handen, alsof hij het inspecteert op weeffouten. Hij is marktkoopman uit Istanbul, een van de vele portretten in het boek Basibos (€ 19,90) van illustrator en kunstenaar Gijs Kast. Tragikomisch, soms verstild. Kast’s tekeningen zijn een soort essays, en laten veel ruimte om zelf verder te mijmeren over de verhalen achter de momentopnames die je ziet.

Met de ogenschijnlijk losse stijl heeft Basibos wel iets weg van de verhalenbundel Verhalen uit Istanbul – Sait Faik Abasiyanik (€ 19,50). Abasiyanik (1906-1954) begint het verhaal ‘Vier plusjes’ bijvoorbeeld met: ‘Stel, je loopt over straat, je wilt een sigaret opsteken maar je hebt geen lucifers, wie vraag je om een vuurtje? […] Ik ben zo iemand die makkelijk om een vuurtje, om de weg word gevraagd. Soms ben ik daar blij mee, soms niet.’ Waarop de rare snuiters beschreven worden aan wie hij liever geen vuurtje had gegeven. Abasiyanik laat je de zwervers, vissers, barvrouwen, flanerende badgasten en andere stadsbewoners zien, die veelal ploeteren om zich te redden. Hij doet dit met wrange humor en veel compassie.

Guido Snel vertrok met zijn Turkse vrouw en zoon voor een jaar naar Istanbul. In vier seizoenen schrijft hij over hun bestaan daar, en over Istanbul zelf, in Naar Istanbul, stadsverhalengids (24,95). Over het weer: ‘Al twee weken waait de poyraz […] Het levert een fantastisch, onvermoed weer op dat het lijf stilletjes laat neuriën.’ Door dit soort heerlijke zinnen laat dit boek zich maar moeilijk weer terug in de kast zetten. (‘Naar Istanbul, stadsverhalengids’)

Vaarwel, Istanbul door Ayse Kulin (22,95) is een historische roman. 1920, het Osmaanse rijk staat op omvallen. De onderminister van financiën zit tot zijn nek in het politieke spel, en probeert ook nog het hachje van zijn revolutionaire neef Kemal te redden.

Hülya Cigdem, met De val van Mehmet (19,95) brengt ons vanuit Turkije weer terug in Nederland. Mehmet en Hatice reizen als jong stel van hun dorpje in Anatolië naar Tilburg om er een nieuw bestaan op te bouwen. Het boek opent met de laatste adem van Mehmet en volgt de familie terug in de tijd.’

12 november 2015

Stevie leest: De keus van Lot

waanzinnige boomhut

Misschien ken je het woord slapstick. Misschien ook niet. Ik leg het voor de zekerheid even uit. Slapstick is een bestwel flauw grapje zo vaak maken dat het grappiger wordt dan het eerst was, door de herhaling. De waanzinnige boomhut van 39 verdiepingen heeft veel slapstick. Dat vind ik leuk.

Misschien ken je de boomhut en zijn bewoners. Misschien ook niet. Ik leg het voor de zekerheid even uit. Andy en Terry wonen in een boomhut zonder ouders en ze maken steeds nieuwe verdiepingen: een zwembad met mensenetende haaien, bijvoorbeeld, en een concertgebouw, een bowlingbaan, een ijssalon met 78 smaken – bemand door de robot Edward Schephand. Het begon met een boomhut van 13 verdiepinden – dat was deel 1. Daarna bouwden ze er 13 verdiepingen bij, zo ontstond deel 2.

Misschien had je het al door. Misschien ook niet. Ik leg het voor de zekerheid nog even uit. Andy en Terry zijn ook de makers van de boomhut-boeken. Andy schrijft en Terry tekent. Ze moeten hun nieuwe boek bijna inleveren bij Meneer Grootneus, hun uitgever, maar ze zijn pas op bladzijde 38. Ze waren namelijk te druk met de nieuwe verdiepingen van hun boomhut. Gelukkig heeft Terry een oplossing gebouwd, die de hele 39e verdieping in beslag neemt. En de rest van het boek, want de oplossing keert zich tegen Andy en Terry. Of toch niet…?

Misschien denk je dat De waanzinnige boomhut echt is. Misschien ook niet. Ik leg voor de zekerheid even uit wat ik bedoel. Veel verhalen zouden echt kunnen gebeuren. Ze gaan over mensen zoals jij en de wereld zoals die is. Er zijn ook verhalen die niet kunnen in deze wereld, met pratende dieren of vliegende tapijten. Daarvan kan je toch geloven dat ze ergens echt zouden kunnen gebeuren. Dat kan bij De waanzinnige boomhut niet. Weet je waarom? Omdat Terry en Andy leven in een wereld, die een boek ís. Ze doen dingen die alleen op papier kunnen. Zo gumt Terry ‘echte’ dingen uit met zijn lasergum. Ik weet dat Lot dat soort grapjes heel leuk vindt. Jij ook?

Misschien lees je heel veel. Misschien ook niet. Voor de zekerheid benadruk ik dit nog even: in De waanzinnige bomhut staan veel plaatjes en het is makkelijk geschreven, dus ook als je niet zo van lezen houdt is het een fijn boek.

Misschien had je het al door. Misschien ook niet. Ik leg het toch even uit. Ik deed een poging tot slapstick door steeds hetzelfde flauwe trucje opnieuw te gebruiken. Heb je erom gelachen?

Lezen of niet?
Wel
-als je van grappen houdt.
-als je niet van moeilijk houdt.
-als je van maffe dingen houdt.

Niet
-als je van waargebeurde verhalen houdt (of verhalen die echt kunnen gebeuren).
-als je gauw iets eng vindt.
-als je niet van herhaling houdt.

12 november 2015

Kinderboekenweekfeest

etalage krokodil onder mijn bed

OHWschubert8 Afgelopen zaterdag bezochten Ingrid en Dieter Schubert de winkel ter speciale afsluiting van de Eerste kinderboekenweek van Boekhandel Over het water. Ze zijn bekend van hun ontelbare klassieke prentenboeken. Wie is er de afgelopen 30 jaar niet opgegroeid met Monkie, of Platvoetje; Woeste Willem, Ophelia of De Paraplu, de verhalen van Beer en Egel…? Vandaag liep een mevrouw de winkel binnen, die vroeger Er ligt een krokodil onder mijn bed als lievelingsboek had. Ze werd eraan herinnerd door de etalage, die volledig gewijd is aan de krokodil.

De Schuberts lazen voor uit Er ligt een krokodil onder mijn bed, dat niet meer helemaal het boek is dat de mevrouw zich herinnerde. Ingrid en Dieter hebben het vernieuwd en kwamen dat laten zien in de winkel. Ze werden vergezeld van de krokodil die iedereen wel even in zijn of haar bil wou bijten… De toegestroomde kinderen gingen ervan brullen, maar toen Ingrid begon voor te lezen werden ze muisstil, op lachsalvo’s of antwoorden op een vraag na.OHWschubert5

De winkel raakte tijdens het voorlezen zó vol, dat er alleen nog maar iemand bij kon als er eerst iemand uitging. Gelukkig konden daardoor veel kinderen zien hoe de Schuberts een tekening voor de winkel maakten, en hun eigen input geven: ‘Hoeveel piraña’s zal ik tekenen?’ ‘Twaalf!’ Het werden heel kleine piraña’s. Als je niet beter wist zou je denken dat ‘t stipjes zijn…

Toen de tekening af was, bleven de Schuberts nog wel een uur signeren. Wat een geslaagde middag. Een onvergetelijke boekenweek. Dankjewel, Ingrid en Dieter! Dankjulliewel, kinderen! Dankjewel, Lemniscaat!