boekhandel over het water logo

De inspirerende boekhandel in Amsterdam-Noord

Blog

14 maart 2019

Radiosignalen 3: Soms moet je je ongelijk bekennen

radiosignalen

Het is een regenachtige donderdagochtend. Ik heb mijn to-do-lijstje gemaakt. Ik heb gezien dat ik niet hoef af te wassen, want dat heeft geweldige collega Roxanne al gedaan. Op mijn dagschema is nog ruimte voor ‘Iets met Inhoud.’ Ik struin door de winkel op zoek naar inhoud, pak een boek om een bandje voor te maken.

Ineens valt mijn oog op Moord op de moestuin van Nicolien Mizee. Misschien moet ik dat toch eens proberen…

Lang geleden, ik bedacht me gisteren in de bus dat het bijna 20 jaar geleden moet zijn geweest, of misschien ruim 15, hoorde ik een interview met Mizee. Wat een bizar lange tijd is dat, meer dan anderhalf decennium, terwijl ik haar stem nog in mijn hoofd hoor en de luisterervaring me nog zo helder voor de geest staat. ‘Wat een vreselijk mens,’ dacht ik toen. ‘Verschrikkelijk. Daar ga ik principieel nooit wat van lezen.’

Meer dan anderhalf decennium is best lang om een principe aan te hangen gebaseerd op 1 interview (als het over het klimaat gaat is het een ander geval…).moord op de moestuin nicolien mizee

Moord op de moestuin werd verkozen tot boek van de maand. ‘Wat vind jij ervan?’ appte Roxanne. ‘Haha,’ appte ik terug, mij nog onbewust van de daadwerkelijke lengte van mijn principiële keuze. Om mij heen zeiden steeds meer mensen: ‘Nee, maar die Mizee moet je echt eens lezen. Die faxen aan Ger zijn heel goed.’ ‘Jaja,’ dacht ik. ‘Ik weet het wel,’ dacht ik.

Gisteren stuitte ik op de podcast Met Groenteman in de kast: interviews van Gijs Groenteman in de archiefkast van de Volkskrant. Ik hou van Groentemans interviewstijl. En dit format is fantastisch: ongeveer 1 uur interview zonder muziekjes, rubriekjes of andere vaste formatjes.

Hij interviewde Mizee op 15 februari (afl. 66) en ik luisterde vol overgave. ‘Wat een leuke dingen zegt die vrouw! En ze heeft dezelfde mening over Agatha Christie als ik! En over kleren! En over dure tassen!’

Dus pakte ik vanmorgen Moord op de moestuin op. Met angst en beven, want nu waren de verwachtingen ineens hooggespannen. Het was doodstil in de winkel. Ik had een gat in mijn to-do-lijstje. Ik ging gewoon even lezen. Het water testen.

Na 5 bladzijden wist ik dat ik mijn ongelijk moest bekennen. Mizee is inderdaad een fantastische schrijfster. Moord op de moestuin is écht een boek voor mij. Ik heb al 2x hardop gegrinnikt en al 2 zinnen overwogen om naar de Tzumprijs te sturen en wat een pech dat ik in de boeken van de winkel niets kan aanstrepen.

‘Lekker leesweer,’ zei ik tegen een klant die de regen trotseerde. Misschien neem ik het er zelf ook nog even van…

Radiosignalen 2 kun je hier teruglezen.

24 januari 2019

Boek van de week: een openstaande punt

bullet journal methode ryder carroll

Er staat een punt open die vandaag nog doorgestreept moet. De punt, ja. Niet het punt. Het gaat hier om een leesteken dat staat tussen mij en ‘migreren en reflectie’.

Achter de punt staat: Stukje Boek van de week BJM. ‘BJM’ is De Bullet Journal Methode van Ryder Carroll. En dat stukje schrijf ik nu.

De Bullet Journal Methode is een boek van 310 bladzijden over het bijhouden van een notitieboekje. Dat klinkt een beetje belachelijk, dat vond ik eerst ook. Maar nu geniet ik ervan. Het boek inspireert me en geeft me handvatten voor orde en rust in mijn volle leven.

Veel mensen kennen Bullet Journals van zorgvuldig geïllustreeerde, gehandletterde pagina’s op Instagram, waarop is aangegeven hoeveel boeken er zijn gelezen of hoeveel glazen water gedronken. Voor Ryder Carroll, de bedenker van het Bullet Journal-systeem gaat het daar niet om. Hij ontwikkelde dit systeem om zijn hoofd leger te maken. Hij maakte van zijn notitieboek een extern geheugen. Een geheugen dat je kunt raadplegen, maar ook bevragen. Daardoor kun je reflecteren, er ontstaat een buffer tussen prikkel en reactie, er is ruimte om tot denken komen. ‘Het verleden vastleggen, het heden organiseren, de toekomst plannen’ is de ondertitel.

Als je het Bullet Journal gebruikt op de manier die Ryder Carroll bedoelt, krijg je rust in je hoofd. Alle kleine dingen die de hele dag door je hoofd vliegen en die onthouden moeten worden, schrijf je op en kunnen dan losgelaten worden. Van die ene dichter uit de gedichtenmail van Laurens Jz. Coster, die tot kennismaking uitnodigt, tot de afspraak voor controle bij de tandarts en dat pijntje waar het kind over klaagt (is het echt iets of niet?). Door aan het eind van de dag en ’s ochtends het journal door te nemen heb je overzicht over je tijdsbesteding en over de dingen die je echt belangrijk vindt. Et voilà: focus ontstaat!

Ryder Carroll schrijft zo nuchter en bevlogen dat die 310 pagina’s ook geen straf zijn. Kortom: een aanrader!

de leuchtturm 1917 notitieboeken op een rij

Eén van de resultaten van mijn Bullet Journaling: ik heb werk gemaakt van het bestellen van mijn favoriete merk notitieboeken. Vanaf nu in de winkel: een mooie selectie Leuchtturm 1917-notitieboeken, waaronder het officiële Bullet Journal.

De punt kan afgekruist!

10 november 2018

Twee observerende vrouwen

Rinkeldekink Martine Bijl

Gelukkig is Roxanne weer terug van verlof. Ik hou namelijk erg van voorlezen en Roxanne wil meestal wel naar me luisteren.

Daarom heb ik al veel in Rinkeldekink gelezen, het boek dat Martine Bijl schreef over haar hersenbloeding en daarna haar gebroken heup en haar depressie. Ze schrijft goed en grappig, dat wisten we al. Dat ze zelfspot heeft, had ik al een beetje gezien bij Heel Holland Bakt, maar dat ze ook zo ongenadig realistisch, hard en met liefde tegelijk naar zichzelf kan kijken (en naar de omgeving), dat valt me elke keer op als ik Rinkeldekink opensla. En dan ga ik weer voorlezen aan Roxanne. Een aanrader, dus.

Martine Bijl deelt met Paulien Cornelisse een scherp observerend oog, voor zichzelf en de ander. Bijl en Cornelisse beschrijven wat er abnormaal is aan het normale leven. Cornelisse’s nieuwe boek Taal voor de leuk gaat dan ook eigenlijk meer over mensen in het dagelijks leven dan over taal. Er is geen dwingende reden om te schrijven, zoals de ziekte bij Bijl, daarom zijn de stukjes in Taal voor de leuk vaker grappig en niet schrijnend. Maar wel erg raak.

Ik bedenk me dat ik Roxanne nog niet heb voorgelezen uit Taal voor de leuk. Straks maar even doen.